اندومتریوز و چسبندگی شایع ترین یافته ای هستند که در ارزیابی لاپاراسکوپیک درد مزمن لگن، شناسایی می شوند .

اندومتریوز
اندومتریوز در ۱۵-۴۰ درصد بیمارانی که به علت درد مزمن لگن، لاپاراسکوپی می شوند، شناسایی می گردد . در نتیجه ی واکنش التهابی خفیف توسط اندومتریوز، در طول زمان، بین ارگان های لگنی، چسبندگی رخ می دهد .
بین محل بیماری و علائم درد و همچنین بین شدت درد و مرحله ی بیماری ارتباطی وجود ندارد .
۳۰ – ۵۰ درصد بیماران علی رغم مرحله ی بیماری، فاقد درد می باشند . بطور مشابه، ۴۰ – ۶۰ درصد بیماران، بدون توجه به مرحله ی بیماری، نفوذ اندومتریوز به عمق لگن، و درگیری سپتوم رکتوواژینال و روده، رحم و مثانه، با درد همراه است . چسبندگی های لگنی مرتبط با اندومتریوز همراه درد لگنی هستند .
تولید پروستاگلندین و سیتوکین ممکن است مسئول ایجاد درد شدیدی باشد که در برخی مبتلایان به فرم خفیف بیماری دیده می شود .
سندرم درد مرتبط با اندومتریوز، به دردی گفته می شود که به اندازه کافی به درمان طبی و جراحی پاسخ نمی دهد (خصوصا در موارد بیماری جزئی و خفیف).
چسبندگی
چسبندگی های مشاهده شده در هنگام لاپاراسکوپی، اغلب در همان قسمتی از شکم واقعند که منبع درد لگنی در آنجا می باشد . با این وجود نه محل اختصاصی (یعنی ساختارهای آدنکسی، صفاق جداری یا احشایی یا روده) و نه تراکم چسبندگی ها با وجود علائم مرتبط با درد ارتباط ندارند .
تشخیص
در صورت رد علل درد و نتیجه ی منفی ارزیابی های علل روانی، لاپاراسکوپی تشخیصی توصیه می شود . لاپاراسکوپی، با استفاده از بی حسی موضعی برای انجام “نقشه برداری آگاهانه درد” می تواند محل چسبندگی های اختصاصی مربوط به درد لگن را تعیین نماید . مانیپولاسیون چسبندگی های لگنی و آپاندیسی سبب ایجاد درد لگن می شوند .
درمان
نقش سببی چسبندگی در ایجاد درد لگن مشخص نیست و جراحی به ایجاد چسبندگی بیشتر و احتمالا آسیب ارگان منجر می شود و جراحی سقط و موارد پیشرفته اندومتریوز که به درمان های دارویی پاسخ نمی دهند انجام می شود .

فهرست